شوقا الى لقائهم ار ياد من كنند * مشمول لطف و همّت و احسان بىمرم بارآور است هر شجرى سال چند مه * من آن درخت در همه اوقات مثمرم ازهار آن لآلى درياى حكمتم * انوار آن بدائع فكر منوّرم در قعر بحر سينه‌ام افزون لآلى است * غواص كو ؟ كه كيسه كند پر ز گوهرم چون نيست فضل را به جهان قدر و قيمتى * بهتر همان‌كه خويشتن آن را به جان خرم گيتيست يار سفله و « كاشف » مدار اميد * زين زشت كار بدسير مكر اندرم در عاريت گرفتن كتاب از من به عاريت مستان هيچ‌گه كتاب * زيرا كتاب دلبر شيرين‌كلام ماست دلبر كسى نداد به گيتى به عاريت * دلبر به عاريت ستدن سخت نارواست قسمتى از يك چكامه « 1 » بذكرك الهج ما ان حييت * و اهتف باسمك فى المجمع فيا غائبا لم يزل حاضرا * اراه بقلبى و فى مسمعى شفقت بحبّك مستأثرا * هواك و قد حلّ فى اضلعى و لست بغال اذا ما اقول * اقضّ فراقك لى مضجعى تشب بقلبى نار النّوى * و ما بسوى القرب من منقع فهلا تعود ليالى الوصال * لاسعدنى شخصك الارفع أ قطب رحى الفضل و المكرمات * اليك اشتياق اخ مولع رجى اللّه مبتهلا ان يفوز * بقربك فى هذه الاربع و يحظى مدى الدهر فى غرة * تفوّق سنا الشّمس فى المطّلع فدم للشّريعة يا ذخرها * فانت لها خير مستودع و حياك ربّى من عالم * بليغ بمنبره مصقع فكم ذا كشفت عن المشكلات * بثاقب رأيك من برقع لذلك سميت بين الورى * عليّا و لقبت بالبرقعى

--> ( 1 ) - اين قصيده را در سال 1320 يكى از افاضل اديبان و دانشمندان خاندان صدر در عراق در ستايش آية اللّه برقعى سروده كه بيتى چند از آن را مىآورم .